نفسم گرفت از این شب در این حصار بشکن
در این حصار جادویی روزگار بشکن

چو شقایق از دل سنگ برآر رایت خون
به جنون،صلابت صخره ی کوهسار بشکن

تو که ترجمان صبحی،به ترنّم و ترنه
لب زخم دیده بگشا،صف روزگاربشکن

«سر آن ندارد امشب که برآید آفتابی »
تو خود آفتاب خود باش و طلسم کار بشکن

بسرای تا که هستی که سرودن است بودن
به ترّنمی دژ وحشت این دیار بشکن

شب غارت تتاران همه سو فکنده سایه
تو به آذرخش این سایه ی دیوسار بشکن

ز برون کسی نیاید چو به یاری تو،اینجا
تو ز خویشتن برون آ،سپه تتار بشکن

نوشته شده در پنجشنبه سی و یکم مرداد 1387ساعت 12:27 توسط Nazanin| |